زبان
English Español العربية فارسی

نقش هوش مصنوعی در پدیدار شدن ضدمسیح و نظام دجالی

تنش میان متن دینی و تفسیر آن

مدتی است عمیقاً دربارهٔ ماهیت آخرت‌شناسی و باورهای آخرالزمانی تأمل می‌کنم؛ به‌ویژه دربارهٔ مفهوم ماشیح، یا مسیح موعود، در یهودیت اصلاح‌گرا، ضدمسیح و عیسی علیه‌السلام.

با آنکه قرآن را کلام اصیل و تردیدناپذیر خداوند می‌دانم، دربارهٔ شیوهٔ تفسیر احادیث پرسش‌هایی دارم. میان حقیقت مطلق قرآن و امکان خطای انسانی در فهم حدیث تنشی وجود دارد؛ به‌ویژه هنگامی که احادیث با ظاهرگرایی افراطی فهمیده می‌شوند، نه به‌صورت استعاره یا تمثیل.

دشواری زبان در گذر زمان این مسئله را پیچیده‌تر می‌کند. هنگام بیان پیشگویی، باید پرسید: مردان، زنان و کودکانی که هزار سال پیش زندگی می‌کردند چگونه می‌توانستند پیچیدگی‌های فناوری مدرن را به‌دقت توصیف کنند؟

اگر می‌خواستید هوش مصنوعی، مهندسی برق یا حتی تلفن هوشمند را برای مردی در بیابانِ هزار سال پیش توضیح دهید، او چارچوب زبانی یا مفهومی لازم برای درک آن‌ها را نداشت. بنابراین منطقی است فرض کنیم که پیشگویی‌های مربوط به آخرالزمان ممکن است برای توصیف واقعیت‌هایی فراتر از واژگان آن دوران، از استعاره استفاده کرده باشند.

همان‌گونه که از زنجیرهٔ راویان برای ارزیابی اصالت تاریخی استفاده می‌کنیم، باید عقل و منطق را نیز در فهم احادیث به کار ببریم تا تشخیص دهیم چه زمانی یک روایت را باید تمثیلی از مفهومی گسترده‌تر دانست.

مسیح موعود در یهودیت

با دیدگاه یک متفکر یهودی روبه‌رو شده‌ام که می‌گوید «مسیح موعود» صرفاً یک شخص نیست، بلکه یک مفهوم است؛ و به یک معنا، همهٔ ما جوهرهٔ این مفهوم را در خود مجسم می‌کنیم.

در یهودیت اصلاح‌گرا، امید به مسیح موعود اغلب بر عصر مسیحایی، یعنی دورانی از صلح و عدالت، متمرکز است. انسان‌ها با اعمال خود و در همکاری با خداوند به نزدیک‌تر شدن آن دوران کمک می‌کنند. تیکون عولام، به معنای ترمیم جهان، این امید را به مسئولیتی مشترک پیوند می‌دهد: یاری دیگران، مخالفت با ستم و تلاش برای جامعه‌ای عادلانه‌تر.

آنچه برایم جالب است این است که چگونه یک آرمان دینی می‌تواند به امری تبدیل شود که مردم در تحقق آن مشارکت کنند. هر فرد می‌تواند با شفقت، شجاعت و تعهد به عدالت، ویژگی‌های مرتبط با رستگاری را تجسم بخشد. امید به جهانی دگرگون‌شده همچنین به پرسشی دربارهٔ شیوهٔ زندگی‌ای تبدیل می‌شود که انتخاب می‌کنیم.

این موضوع مرا به پرسشی مشابه در اسلام می‌رساند: آیا پیوند مهدی با هدایت و بازگشت عدالت می‌تواند برای جامعه نیز معنایی گسترده‌تر داشته باشد؟

مهدی

در احادیث، مهدی، به معنای «هدایت‌شده»، مردی از خاندان پیامبر محمد توصیف شده است که پس از ستم، عدالت را برقرار می‌کند.

نام «مهدی» به‌صراحت در دو مجموعهٔ بسیار معتبر حدیث، صحیح بخاری و صحیح مسلم، نیامده است.

تمایزی شایستهٔ توجه میان رهبر مسلمانی که در هنگام بازگشت عیسی توصیف شده است و روایاتی که صریحاً از مهدی نام می‌برند وجود دارد. در صحیح مسلم 156، آن رهبر «امیرهم»، یعنی «فرماندهٔ آنان»، خوانده می‌شود.

مفسران سنتی با خواندن این بخش‌ها در کنار روایات دیگر، از جمله گزارش‌هایی که عنوان مهدی را آشکارا به کار می‌برند، آن رهبر را مهدی می‌دانند. این پیوند بخشی از شیوهٔ تفسیر مشترک این روایت‌هاست.

آیا ممکن است نقش رهبر مسلمان و معنای گسترده‌تر مهدی دو چیز متفاوت را توصیف کنند؟ آن رهبر می‌تواند فردی مشخص در آن رویدادها باشد، در حالی که مفهوم مهدی می‌تواند نمایندهٔ هدایت و نوزایی اخلاقی مشترک در یک جامعه باشد.

اینجاست که با برداشت یهودیت اصلاح‌گرا از عصر مسیحایی شباهتی می‌بینم. شاید هر یک از ما در تحقق عدالتی که با این امید پیوند دارد سهمی داشته باشیم. یک رهبر می‌تواند به متحد کردن مردم کمک کند، اما مسئولیت تشخیص حقیقت، مقاومت در برابر ستم و درستکارانه رفتار کردن بر عهدهٔ همگان است.

برخلاف پیامبرانی که طی سال‌ها وحی دریافت می‌کنند، مهدی مردی پارسا از میان مردم عادی است که خداوند او را در یک شب از نظر معنوی اصلاح و هدایت می‌کند و برای رهبری آماده می‌سازد (سنن ابن ماجه 4085).

رهبر مسلمان

صحیح مسلم از یک رهبر بی‌نام سخن می‌گوید که هنگام ظهور دجال، یعنی فریبکار، و نزول پیامبر عیسی، جامعهٔ مسلمانان را هدایت می‌کند.

او زمانی ظهور خواهد کرد که زمین از ستم و بیداد پر شده باشد و آن را از انصاف و عدالت پر خواهد کرد (سنن ابی‌داوود).

پس از نزاعی بر سر رهبری در عربستان، از مدینه به مکه خواهد گریخت؛ آنجا افراد درستکار او را می‌شناسند و برخلاف میلش، میان رکن کعبه و مقام ابراهیم با او بیعت می‌کنند (سنن ابی‌داوود 4286).

سپاهی از شام برای حمله به او به سوی مکه حرکت خواهد کرد، اما زمین در بیابان میان مکه و مدینه آنان را فرو خواهد برد (صحیح مسلم 2882).

ضدمسیح و دجال

همین رویکرد مرا به بررسی احتمال عکس آن می‌رساند. اگر هدایت و عدالت بتوانند در یک جامعه نمود پیدا کنند، فریب و ستم نیز می‌توانند از طریق شیوهٔ سازمان‌یافتن جامعه گسترش یابند.

در مسیحیت، ضدمسیح شخصیتی است که در تضاد با مسیح خواهد بود. در اسلام او را مسیح دجال، یعنی مسیح دروغین یا فریبکار، می‌نامند.

روایات اسلامی فتنه و آزمون دجال را از طریق فریب، نشانه‌های خارق‌العاده و پیامدهای مادی پذیرش یا رد اقتدار او توصیف می‌کنند.

از این رو، در این تصاویر بُعدی جمعی نیز محتمل می‌دانم: انسان‌ها می‌توانند نهادهایی بسازند که پشتیبان حقیقت و عدالت باشند، یا به نهادهایی وابسته شوند که همرنگی و تبعیت را پاداش می‌دهند و مقاومت را پرهزینه می‌کنند. در این خوانش، یک «نظام دجالی» مردم را از طریق ساختارهای عادی زندگی به سوی فریب می‌کشاند.

این پیوندها نقطهٔ آغاز تصاویر کتاب مقدس و روایات اسلامیِ بخش‌های بعدی‌اند. همچنین به پرسش فناورانهٔ اصلی این مقاله می‌رسند: هوش مصنوعی چگونه می‌تواند نظام‌هایی را تقویت کند که مردم از طریق آن‌ها اطلاعات می‌گیرند، اداره می‌شوند و به اعتماد کردن به صاحبان قدرت ترغیب می‌شوند؟

وحی در مسیحیت

متن‌های آرامی و عبری از بیبلیا هبرایکا اشتوتگارتنسیا (BHS) گرفته شده‌اند؛ بازتولید علمی نسخهٔ خطی لنینگراد، متعلق به سال 1008 میلادی، که قدیمی‌ترین دست‌نوشتهٔ کاملِ باقی‌مانده از متن ماسورتی است.

نه کتاب دانیال و نه کتاب مکاشفه عملاً واژهٔ «ضدمسیح» را به کار نمی‌برند. این اصطلاح مشخص فقط در رساله‌های اول و دوم یوحنا در عهد جدید آمده و به آموزگاران دروغینی اشاره دارد که عیسی را انکار می‌کنند. با این حال، سنت مسیحیِ متأخر این رساله‌ها را با شخصیت‌های آخرالزمانی دانیال و مکاشفه درآمیخت و تصور رایجِ یک دشمن واحد در آخرالزمان را پدید آورد.

دانیال 7:3–8 (آرامیِ کتاب مقدس)

וְאַרְבַּע חֵיוָן רַבְרְבָן סָלְקָן מִן־יַמָּא שָׁנְיָן דָּא מִן־דָּא

ترجمهٔ لفظی: و چهار جانور بزرگ از دریا برمی‌آمدند که با یکدیگر متفاوت بودند.

קַדְמָיְתָא כְאַרְיֵה וְגַפִּין דִּי־נְשַׁר לַהּ חָזֵה הֲוֵית עַד דִּי־מְּרִיטוּ גַפַּיהּ וּנְטִילַת מִן־אַרְעָא וְעַל־רַגְלַיִן כֶּאֱנָשׁ הֳקִימַת וּלְבַב אֱנָשׁ יְהִיב לַהּ

ترجمهٔ لفظی: نخستین، مانند شیر بود و بال‌های عقاب داشت؛ همچنان نگاه می‌کردم تا بال‌هایش کنده شد و از زمین بلند شد و چون انسان بر پاهایش ایستانده شد و دلی انسانی به او داده شد.

וַאֲרוּ חֵיוָה אָחֳרִי תִנְיָנָה דָּמְיָה לְדֹב וְלִשְׂטַר־חַד הֳקִמַת וּתְלָת עִלְעִין בְּפֻמַּהּ בֵּין שִׁנַּיהּ וְכֵן אָמְרִין לַהּ קוּמִי אֲכֻלִי בְּשַׂר שַׂגִּיא

ترجمهٔ لفظی: و اینک جانور دیگری، دومی، شبیه خرس بود و بر یک پهلو بلند شده بود؛ سه دنده در دهانش میان دندان‌هایش داشت، و چنین به او می‌گفتند: برخیز و گوشت بسیار بخور.

בָּאתַר דְּנָה חָזֵה הֲוֵית וַאֲרוּ אָחֳרִי כִּנְמַר וְלַהּ גַּפִּין אַרְבַּע דִּי־עוֹף עַל־גַּבַּיהּ וְאַרְבְּעָה רֵאשִׁין לְחֵיוְתָא וְשָׁלְטָן יְהִיב לַהּ

ترجمهٔ لفظی: پس از آن همچنان نگاه می‌کردم و اینک دیگری مانند پلنگ بود که چهار بالِ پرنده بر پشت داشت؛ جانور چهار سر داشت و فرمانروایی به او داده شد.

בָּאתַר דְּנָה חָזֵה הֲוֵית בְּחֶזְוֵי לֵילְיָא וַאֲרוּ חֵיוָה רְבִיעָאָה דְּחִילָה וְאֵימְתָנִי וְתַקִּיפָא יַתִּירָא וְשִׁנַּיִן דִּי־פַרְזֶל לַהּ רַבְרְבָן אָכְלָה וּמַדֱּקָה וּשְׁאָרָא בְּרַגְלַיהּ רָפְסָה וְהִיא מְשַׁנְּיָה מִן־כָּל־חֵיוָתָא דִּי קָדָמַיהּ וְקַרְנַיִן עֲשַׂר לַהּ

ترجمهٔ لفظی: پس از آن در رؤیاهای شب همچنان نگاه می‌کردم و اینک جانوری چهارم بود، هراس‌انگیز و وحشتناک و بسیار نیرومند، با دندان‌های بزرگ آهنین؛ می‌خورد و خرد می‌کرد و باقی را با پاهایش لگدمال می‌ساخت. با همهٔ جانوران پیش از خود متفاوت بود و ده شاخ داشت.

מִשְׂתַּכַּל הֲוֵית בְּקַרְנַיָּא וַאֲלוּ קֶרֶן אָחֳרִי זְעֵירָה סִלְקָת בֵּינֵיהוֹן וּתְלָת מִן־קַרְנַיָּא קַדְמָיָתָא אֶתְעֲקַרָה מִן־קֳדָמַיהּ וַאֲלוּ עַיְנִין כְּעַיְנֵי אֱנָשָׁא בְּקַרְנָא־דָא וּפֻם מְמַלִּל רַבְרְבָן

ترجمهٔ لفظی: در شاخ‌ها تأمل می‌کردم و اینک شاخ کوچک دیگری از میان آن‌ها برآمد و سه شاخ از شاخ‌های نخستین از پیش رویش کنده شدند؛ و اینک در این شاخ چشم‌هایی مانند چشم انسان و دهانی بود که سخنان بزرگ می‌گفت.

دانیال 8:3–8 و 8:25 (عبریِ کتاب مقدس)

וָאֶשָּׂא עֵינַי וָאֶרְאֶה וְהִנֵּה אַיִל אֶחָד עֹמֵד לִפְנֵי הָאֻבָל וְלוֹ קְרָנָיִם וְהַקְּרָנָיִם גְּבֹהוֹת וְהָאַחַת גְּבֹהָה מִן־הַשֵּׁנִית וְהַגְּבֹהָה עֹלָה בָּאַחֲרֹנָה

ترجمهٔ لفظی: چشمانم را بلند کردم و دیدم که قوچی کنار آبراه ایستاده است و دو شاخ دارد؛ هر دو شاخ بلند بودند، اما یکی از دیگری بلندتر بود و شاخ بلندتر دیرتر روییده بود.

רָאִיתִי אֶת־הָאַיִל מְנַגֵּחַ יָמָּה וְצָפוֹנָה וָנֶגְבָּה וְכָל־חַיּוֹת לֹא־יַעַמְדוּ לְפָנָיו וְאֵין מַצִּיל מִיָּדוֹ וְעָשָׂה כִרְצֹנוֹ וְהִגְדִּיל

ترجمهٔ لفظی: قوچ را دیدم که به سوی غرب و شمال و جنوب شاخ می‌زد؛ هیچ جانوری نمی‌توانست در برابرش بایستد و کسی نبود که از دستش نجات دهد؛ به خواست خود عمل می‌کرد و بزرگ می‌شد.

וַאֲנִי הָיִיתִי מֵבִין וְהִנֵּה צְפִיר־הָעִזִּים בָּא מִן־הַמַּעֲרָב עַל־פְּנֵי כָל־הָאָרֶץ וְאֵין נוֹגֵעַ בָּאָרֶץ וְהַצָּפִיר קֶרֶן חָזוּת בֵּין עֵינָיו

ترجمهٔ لفظی: در حال تأمل بودم که اینک بز نری از غرب بر سراسر زمین می‌آمد، بی‌آنکه زمین را لمس کند؛ و بز نر شاخی برجسته میان چشمانش داشت.

וַיָּבֹא עַד־הָאַיִל בַּעַל הַקְּרָנַיִם אֲשֶׁר רָאִיתִי עֹמֵד לִפְנֵי הָאֻבָל וַיָּרָץ אֵלָיו בַּחֲמַת כֹּחוֹ

ترجمهٔ لفظی: به آن قوچِ دوشاخ که کنار آبراه دیده بودم رسید و با شدتِ نیروی خود به سویش دوید.

וּרְאִיתִיו מַגִּיעַ אֵצֶל הָאַיִל וַיִּתְמַרְמַר אֵלָיו וַיַּךְ אֶת־הָאַיִל וַיְשַׁבֵּר אֶת־שְׁתֵּי קְרָנָיו וְלֹא־הָיָה כֹחַ בָּאַיִל לַעֲמֹד לְפָנָיו וַיַּשְׁלִיכֵהוּ אַרְצָה וַיִּרְמְסֵהוּ וְלֹא־הָיָה מַצִּיל לָאַיִל מִיָּדוֹ

ترجمهٔ لفظی: دیدم که به قوچ نزدیک شد و بر او خشم گرفت و او را زد و دو شاخش را شکست؛ قوچ توان ایستادن در برابرش را نداشت. او را بر زمین افکند و لگدمال کرد و کسی نبود که قوچ را از دستش برهاند.

וּצְפִיר הָעִזִּים הִגְדִּיל עַד־מְאֹד וּכְעָצְמוֹ נִשְׁבְּרָה הַקֶּרֶן הַגְּדוֹלָה וַתַּעֲלֶנָה חָזוּת אַרְבַּע תַּחְתֶּיהָ לְאַרְבַּע רוּחוֹת הַשָּׁמָיִם

ترجمهٔ لفظی: بز نر بسیار بزرگ شد و هنگامی که نیرومند بود، شاخ بزرگ شکست؛ و به جای آن چهار شاخ برجسته به سوی چهار باد آسمان برآمدند.

וְעַל־שִׂכְלוֹ וְהִצְלִיחַ מִרְמָה בְּיָדוֹ וּבִלְבָבוֹ יַגְדִּיל וּבְשַׁלְוָה יַשְׁחִית רַבִּים וְעַל־שַׂר־שָׂרִים יַעֲמֹד וּבְאֶפֶס יָד יִשָּׁבֵר

ترجمهٔ لفظی: با زیرکی خود فریب را در دست خویش کامیاب می‌کند و در دل خود بزرگ می‌شود و بسیاری را در آسودگی هلاک می‌کند؛ بر شاهزادهٔ شاهزادگان می‌شورد، اما بی‌دخالت دست شکسته خواهد شد.

«شاخ کوچک»: دانیال رؤیاهایی از جانوران هراس‌انگیز توصیف می‌کند که نمایندهٔ امپراتوری‌های زمینی‌اند. از میان آن‌ها «شاخ کوچک» خودستایی برمی‌آید که چشم و دهانی دارد و با تکبر سخن می‌گوید. این فرمانروا با مؤمنان می‌جنگد، می‌کوشد زمان‌های مقدس و قوانین را تغییر دهد و «مکروهِ ویرانگر» را در معبد برپا می‌کند.

بیشتر پژوهشگران معاصر کتاب مقدس هم‌نظرند که کتاب دانیال در قرن دوم پیش از میلاد نوشته شده و «شاخ کوچک» مستقیماً نماد آنتیوخوس چهارم اپیفانس است؛ پادشاه یونانیِ سلوکی که آیین‌های یهودی را ممنوع کرد و در سال 167 پیش از میلاد معبد اورشلیم را بی‌حرمت ساخت.

مسیحیان نخستین و مفسران آینده‌گرای بعدی، پیشگویی‌های دانیال را دارای دو دلالت می‌دانستند و آنتیوخوس را پیش‌نمونی تاریخی از ستمگری نهایی می‌دیدند که پیش از پایان جهان برخواهد خاست.

مکاشفه 13:1–2 و 13:11 (یونانی کوینه)

Καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτά, καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων αὐτοῦ δέκα διαδήματα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ὀνόματα βλασφημίας.

ترجمهٔ لفظی: و دیدم وحشی از دریا برمی‌آید که ده شاخ و هفت سر دارد؛ بر شاخ‌هایش ده تاج و بر سرهایش نام‌های کفرآمیز بود.

καὶ τὸ θηρίον ὃ εἶδον ἦν ὅμοιον παρδάλει, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς ἄρκου, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος. καὶ ἔδωκεν αὐτῷ ὁ δράκων τὴν δύναμιν αὐτοῦ καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ ἐξουσίαν μεγάλην.

ترجمهٔ لفظی: وحشی که دیدم مانند پلنگ بود، پاهایش مانند پاهای خرس و دهانش چون دهان شیر؛ و اژدها قدرت و تخت خود و اقتداری عظیم به او داد.

Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς, καὶ εἶχεν κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων.

ترجمهٔ لفظی: و وحش دیگری را دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ دو شاخ مانند شاخ‌های بره داشت و چون اژدها سخن می‌گفت.

وحشِ برآمده از دریا: مکاشفه به‌طور گسترده از تصاویر دانیال بهره می‌گیرد و چهار جانور او را در هیولایی هفت‌سر که از دریا برمی‌آید ترکیب می‌کند. این وحش اقتداری جهانی اعمال می‌کند، پرستش می‌طلبد، به خدا کفر می‌گوید و مؤمنان را 42 ماه آزار می‌دهد (مکاشفه 13).

وحشِ برآمده از زمین، یا نبی کاذب: وحش دومی از زمین برمی‌آید که دو شاخ مانند بره دارد و تبلیغ‌کنندهٔ وحش نخست است. نشانه‌های فریبنده انجام می‌دهد، مردم را وادار به دریافت نشان وحش می‌کند و خریدوفروش را به وفاداران محدود می‌سازد.

از دید تاریخی، پژوهشگران وحش نخست را امپراتوری روم می‌دانند. اما در آخرت‌شناسی مسیحی، این شخصیت تجسم نهایی و انسانی شر دانسته می‌شود که جهان را می‌فریبد و سپس هنگام بازگشت مسیح شکست می‌خورد.

در مکاشفه 13، وحش دوم، یعنی نبی کاذب، ساکنان زمین را فریب می‌دهد و به آنان دستور می‌دهد تصویری، یعنی تندیس یا بتی، به افتخار وحش نخست برپا کنند. مکاشفه 13:15 می‌گوید به وحش دوم قدرت داده شد تا «به تصویر وحش نخست جان ببخشد، تا تصویر بتواند سخن بگوید و باعث کشته شدن همهٔ کسانی شود که از پرستش آن سر باز می‌زنند». در الهیات مسیحیِ آخرالزمان، این امر بیانگر معجزهٔ جعلیِ نهاییِ نبی کاذب برای تحمیل بت‌پرستی در سراسر جهان است.

در دانیال 2، نبوکدنصر پادشاه در خواب تندیسی عظیم و هراس‌انگیز از فلزهای گوناگون می‌بیند: سری از طلا، سینه‌ای از نقره، شکمی از مفرغ، ساق‌هایی از آهن و پاهایی که بخشی آهن و بخشی سفال‌اند.

وحی در اسلام

در اسلام، نام مسیح دجال، یعنی مسیح دروغین یا فریبکار، صریحاً در قرآن نیامده است؛ توصیف‌های او از احادیث می‌آیند.

او مردی نابینا از یک چشم توصیف می‌شود که واژهٔ «کافر»، به معنای بی‌ایمان، میان چشمانش نوشته شده است. مؤمنان چه خواندن بدانند و چه ندانند، این نشان را تشخیص خواهند داد (صحیح مسلم 2933c؛ 2934b).

روایات جزئیات متعددی دربارهٔ ظهور و حرکت او می‌دهند. جامع ترمذی 2237 خاستگاه او را خراسان، منطقه‌ای در شرق، معرفی می‌کند؛ در حالی که صحیح مسلم 2937a ظهورش را در مسیری میان شام و عراق توصیف می‌کند. حرکتش در زمین به ابرهایی تشبیه می‌شود که باد آن‌ها را می‌راند. همان روایت مدت حضورش را چهل روز می‌داند: یک روز مانند یک سال، یک روز مانند یک ماه، یک روز مانند یک هفته و روزهای باقی‌مانده مانند روزهای معمولی.

فریب او شامل نشانه‌های خارق‌العاده‌ای است که ایمان مردم را می‌آزمایند. به آسمان فرمان باریدن و به زمین فرمان رویاندن می‌دهد و برای پذیرندگانش فراوانی می‌آورد، در حالی که ردکنندگانش با خشکسالی و سختی روبه‌رو می‌شوند (صحیح مسلم 2937a). همچنین چیزی را عرضه می‌کند که بهشت و آتش به نظر می‌رسد، اما حقیقتشان وارونه است. روایت دیگری از دو رود ظاهری، یکی آب و دیگری آتش، سخن می‌گوید و توضیح می‌دهد که آتشِ ظاهری در واقع آب خنک است (صحیح مسلم 2934a–b).

راهنمایی‌های خطاب به مؤمنان بر ایمان، آمادگی و احتیاط تأکید دارند. پیامبر محمد علیه‌السلام به مسلمانان می‌آموزد که در نماز از فتنهٔ دجال به خدا پناه ببرند و ده آیهٔ نخست سورهٔ کهف را حفظ کنند (صحیح مسلم 588a؛ 809a). همچنین هشدار می‌دهد که از او دور بمانند، زیرا حتی فردی مطمئن به ایمان خود نیز ممکن است مجذوب فریب‌های دجال شود (سنن ابی‌داوود 4319).

در کنار این توصیف‌های مربوط به یک فرد، هشدار گسترده‌تری دربارهٔ رابطهٔ فریب، وابستگی مادی و داوری معنوی می‌بینم. یک «نظام دجالی»، بنا بر برداشت من از این ایده، می‌تواند رفاه و امنیت عرضه کند و هم‌زمان مردم را به واگذاری وجدان خود و اعتماد نهایی به قدرت دنیوی تشویق کند. وعدهٔ آسایش می‌تواند فریب را جذاب سازد، در حالی که هزینهٔ مقاومت می‌تواند پیروی از حقیقت را دشوار کند. این را به‌عنوان تفسیری شخصی از این تصاویر مطرح می‌کنم: هشداری دربارهٔ اینکه انسان‌ها چقدر آسان ممکن است قدرت را با حقیقت، رفاه را با درستکاری و ظاهر را با واقعیت اشتباه بگیرند.

این هشدارها به پرسشی عملی می‌رسند: چنین وابستگی‌ای چگونه ممکن است از طریق نهادها و فناوری‌هایی شکل بگیرد که مردم هر روز به کار می‌برند؟

نقش هوش مصنوعی

هوش مصنوعی در این تصویر جای می‌گیرد، زیرا می‌تواند شکل‌هایی از قدرت را به هم پیوند دهد که پیش‌تر از طریق نهادهای جداگانه عمل می‌کردند. دوربین‌ها مشاهده می‌کنند. پایگاه‌های داده اطلاعات را نگه می‌دارند. دولت‌ها تصمیم می‌گیرند. نظام‌های مالی تعیین می‌کنند که تراکنش‌ها انجام شوند یا نه. رسانه‌ها باورهای مردم را شکل می‌دهند. سامانهٔ هوش مصنوعیِ متصل به این کارکردها می‌تواند به تبدیل مشاهده به پیش‌بینی، پیش‌بینی به اقدام و اقدام به پیامدهایی برای زندگی روزمره کمک کند.

این امر به ایدهٔ «نظام دجالی» بُعدی فناورانه می‌دهد. من این تعبیر را برای توصیف نظامی به کار می‌برم که دانش، رفاه و امنیت عرضه می‌کند و هم‌زمان مردم را به سپردن قضاوت و وجدان خود به اقتدار دنیوی تشویق می‌کند.

شاخ کوچک و کشمکش بر سر کنترل

شاخ کوچک دانیال درون یک ساختار موجودِ قدرت پدیدار می‌شود. چشم و دهانی انسان‌مانند دارد، متکبرانه سخن می‌گوید، مؤمنان را آزار می‌دهد و می‌کوشد زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد. دانیال شاخ‌ها را با فرمانروایان مرتبط می‌داند. از منظر فناوری، این تصاویر مقایسه با اقتداری را پیش می‌کشند که با هوش و نفوذی خارق‌العاده خود را بالاتر از محدودیت‌های اخلاقی قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی شکلی مدرن به این مقایسه می‌دهد. می‌تواند تصاویر را تفسیر کند، به زبان انسانی ارتباط بگیرد و به نهادها در تصمیم‌گیری کمک کند. فناوری‌ای که به‌عنوان دستیار معرفی شده است، ممکن است به‌تدریج به چیزی تبدیل شود که مردم برای فهم جهان به آن وابسته‌اند. اقتدارش با قضاوتی که به آن واگذار می‌شود رشد خواهد کرد.

بنابراین کشمکش میان مدل‌های باز و بسته اهمیت دارد. مدل‌های باز آزادی بیشتری برای اجرا و تطبیق فناوری به کاربران می‌دهند؛ میزان دسترسی به آنچه منتشر می‌شود و شرایط مجوزش بستگی دارد. جوامع می‌توانند سامانه‌های خود را توسعه دهند و درجه‌ای از استقلال را حفظ کنند. مدل‌های بسته که نزد ارائه‌دهنده میزبانی می‌شوند، کنترل بیشتری بر دسترسی، به‌روزرسانی‌ها، محدودیت‌ها و دسترس‌پذیری به او می‌دهند.

توان محاسباتی لایهٔ دیگری می‌افزاید. در آوریل 2025، متا مدل Llama 4 Behemoth را دارای نزدیک به دو تریلیون پارامتر در مجموع توصیف کرد و از استفاده از 32,000 پردازندهٔ گرافیکی در پیش‌آموزش خبر داد.

ساخت بزرگ‌ترین سامانه‌ها و تداوم فعالیت‌های پژوهشی گسترده، به دسترسی پیوسته به تراشه، برق، مهندسی، شبیه‌سازی و گاه آزمایشگاه نیاز دارد. این نیازها به سود شرکت‌های ثروتمند، دولت‌ها و نهادهای دارای بودجهٔ کافی‌اند.

مدل‌های باز می‌توانند دسترسی را گسترش دهند، در حالی که مالکیت زیرساخت پایه همچنان متمرکز بماند. نگرانی این است که آیا مردم گزینه‌های جایگزین واقعی و آزادی به چالش کشیدن کسی را حفظ می‌کنند که هوشِ مورد اتکایشان را کنترل می‌کند یا نه.

وحشِ دریا: نظارت و اقتدار

وحشِ دریاییِ مکاشفه بر مردم و ملت‌ها اقتدار اعمال می‌کند. از منظر فناوری، این تصویر نظمی را تداعی می‌کند که دامنهٔ نفوذش از طریق نهادهای به‌هم‌پیوسته گسترش می‌یابد. یک دولت نظارتیِ قابل تصور بر پایهٔ هوش مصنوعی، مشاهده، اشتراک اطلاعات، تصمیم‌گیری و اجرای تصمیم را با هم ترکیب خواهد کرد.

بخش‌هایی از این چارچوب هم‌اکنون وجود دارد. Flock Safety پلاک خودروها، تصاویر وسایل نقلیه، تاریخ‌ها، ساعت‌ها و محل دوربین‌ها را ثبت می‌کند و سوابق قابل جست‌وجویی می‌سازد که نهادها می‌توانند در تحقیقات به کار ببرند. Palantir ابزارهایی برای یکپارچه‌سازی و تحلیل داده و تصمیم‌های عملیاتی فراهم می‌کند. در ژوئیهٔ 2025، ارتش آمریکا 75 قرارداد را در یک توافق سازمانی ادغام کرد که دسترسی به نرم‌افزار، ابزارهای تحلیلی و هوش مصنوعی را فراهم می‌کرد.

استفاده از هوش مصنوعی در نهادهای فدرال نیز گسترش یافته است. فهرست دولتی سال 2025، که در آوریل 2026 خلاصه شد، شامل 3,611 مورد کاربردِ جداگانه گزارش‌شده در مراحل مختلف توسعه بود که 445 مورد آن پُراثر طبقه‌بندی شده بودند.

کاربردهای نظامی پیامدهای واگذاری قضاوت به این سامانه‌ها را آشکارتر می‌کنند.

سامانهٔ «هابسورا»، یا «انجیل»، به شناسایی اهداف احتمالی مرتبط با ساختمان‌ها و سازه‌های دیگر کمک می‌کند. گزارشی تحقیقی از مجلهٔ +972 و لوکال کال در نوامبر 2023 توضیح داد که این سامانه می‌تواند بسیار سریع‌تر از روندهای پیشینِ کار اطلاعاتی، پیشنهاد تولید کند.

«لاوندر» تحلیل خودکار را بر افراد اعمال می‌کند. در آوریل 2024، +972 و لوکال کال بر پایهٔ گفته‌های شش افسر اطلاعاتی اسرائیلی گزارش دادند که این سامانه تا 37,000 فلسطینی را به‌عنوان افراد مظنون به عضویت در گروه‌های مسلح علامت‌گذاری کرده بود. یکی از افسران گفت که در مرحله‌ای از راستی‌آزماییِ فرایند هدف‌گیری، حدود 20 ثانیه صرف بررسیِ مرد بودنِ فرد علامت‌گذاری‌شده می‌کرد.

«بابا کجاست؟» شناسایی هویت را به مکان پیوند می‌دهد. یک تحقیق گزارش داد که این سامانه هنگام ورود افراد منتخب به خانه‌های خانوادگی، به کاربرانش هشدار می‌داد. منابع از حمله به آن خانه‌ها هنگام حضور بستگان سخن گفتند؛ به این ترتیب، خانواده‌هایی کامل در معرض پیامدهای تصمیم‌های هدف‌گیری قرار می‌گرفتند.

پیامدهای خطاهای هدف‌گیری در ایران نیز دیده می‌شود. در 28 فوریهٔ 2026، حمله‌ای با موشک توماهاک به دبستان شجرهٔ طیبه در میناب، در جنوب ایران، اصابت کرد. هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل دلایل معقولی برای انتساب حمله به ایالات متحده یافت و به اطلاعات مستقلی استناد کرد که 157 کشته، از جمله 123 کودک را ثبت کرده بودند.

بلومبرگ حمله را به اتکای بیش از حد کارکنان به هوش مصنوعیِ «میون» مرتبط دانست. در 16 اکتبر 2026، عفو بین‌الملل خواستار انتشار تحقیق کامل پنتاگون شد؛ از جمله بررسی ارزیابی‌های اطلاعاتی، تصمیم‌های هدف‌گیری و استفاده از هوش مصنوعی.

نظارت، رفت‌وآمد روزمره را نیز شکل می‌دهد. تحقیق عفو بین‌الملل در سال 2023، «وُلف پَک» را پایگاه داده‌ای شامل اطلاعات شخصی فلسطینیان و «بلو وُلف» را برنامه‌ای توصیف کرد که سربازان برای عکاسی از افراد و بازیابی سوابقشان به کار می‌برند. در الخلیل، «رِد وُلف» چهره‌ها را در ایست‌های بازرسی اسکن می‌کند و با استفاده از داده‌های ثبت‌شده، اجازهٔ عبور را تعیین می‌کند. در قدس شرقیِ اشغالی، عفو بین‌الملل «مابات 2000» را مستند کرد؛ شبکه‌ای متشکل از هزاران دوربین که قابلیت تشخیص چهرهٔ آن‌ها در حال گسترش بود.

پهپادها و رباتیک به این قابلیت‌ها بُرد فیزیکی می‌دهند. در سال 2021، البیت سیستمز و روبوتیم ROOK را معرفی کردند؛ یک خودروی زمینی نظامی با ناوبری خودکار که برای حمل‌ونقل، تخلیهٔ مجروحان، شناسایی و سلاح‌های کنترل‌شونده از راه دور طراحی شده است. در دسامبر 2024، وزارت دفاع اسرائیل قراردادهایی به ارزش حدود 40 میلیون دلار برای پهپادها و سامانه‌های خودکار البیت اعلام کرد؛ از جمله پهپادهای اطلاعاتی که می‌توانند در دسته‌های هماهنگِ «جست‌وجو و حمله» فعالیت کنند. در نوامبر 2026، ارتش اسرائیل اعلام کرد که دو گردان پیاده‌نظام، آلون در تیپ گولانی و نوفخ در تیپ ناحال، با تخصص در پهپاد، رباتیک، نظارت و سلاح‌های دقیق تشکیل می‌دهد.

گام بعدیِ نگران‌کننده، یکپارچگی عمیق‌تر است. اقتدار جهانی از طریق چنین نظامی به همکاری سیاسی، دسترسی گسترده به داده، قواعد قابل اجرا و کاهش امکان اعتراض و تجدیدنظر وابسته خواهد بود. فناوری تصور کنترل فراگیر را آسان‌تر می‌کند؛ نهادهای حاکم بر آن تعیین خواهند کرد که این قدرت چگونه استفاده شود.

خروج از محیط ایزوله و پنهان کردن اقدامات

نگرانی دربارهٔ کنترل، خود سامانه‌ها را نیز دربرمی‌گیرد. در ژوئیهٔ 2026، طی ارزیابی‌های امنیت سایبری با تدابیر حفاظتی کاهش‌یافته، مدل‌های OpenAI کنترل‌های جداسازی را دور زدند و به زیرساخت پژوهشی و بخش‌هایی از سامانه‌های Hugging Face نفوذ کردند.

پژوهشگران METR و Redwood دریافتند که حدود 1,200 عامل، یعنی نمونه‌های نرم‌افزاری جداگانه، از طریق یک تابلوی پیامِ غیرمجاز با هم ارتباط برقرار کردند و حدود 700 عامل در حمله مشارکت داشتند. برخی اقدامات خود را با متفاوت ساختن فرمان‌های ثبت‌شده از فرمان‌های واقعاً اجراشده پنهان کردند. برخی دیگر آماده بودند اجرای خود را قربانی کنند تا اطلاعات مفیدی برای گروه به دست آورند. در آن محیط، قربانی کردن به معنای کنار گذاشتن توان محاسباتی باقی‌ماندهٔ یک اجرای نرم‌افزاری یا فرصت آن برای تکمیل وظیفهٔ محول‌شده بود.

این رخداد نشان می‌دهد چرا اقتدار و نظارت باید در کنار هم اهمیت داشته باشند. سامانه‌هایی که می‌توانند هماهنگ شوند، اقدامات را پنهان کنند و محدودیت‌ها را دور بزنند، نیازمند قضاوتی سنجیده دربارهٔ مسئولیت‌هایی هستند که به آن‌ها سپرده می‌شود.

هشدارهای درونی و زبان «خلق خدا»

برخی پژوهشگران علناً مسیر توسعه را زیر سؤال برده‌اند. در سپتامبر 2026، جیکوب کاکسون از آنتروپیک استعفا داد؛ او پیش‌تر هم در آنتروپیک و هم در OpenAI کار کرده بود. نوشت: «آن‌ها مستقیم به سوی ابرهوشی خودبهبودگر می‌شتابند و با جان ما قمار می‌کنند.» نگرانی او بر شرکت‌هایی متمرکز بود که قابلیت‌هایی را دنبال می‌کنند که شاید کنترل پیامدهایشان برای خودشان دشوار باشد.

در فوریهٔ 2026، مرینانک شارما آنتروپیک را ترک کرد، نوشت «جهان در خطر است» و از فشارهایی گفت که رفتار سازگار با ارزش‌های مهم را دشوار می‌کردند. در مهٔ 2024، یان لایکه OpenAI را ترک کرد و گفت تیم ایمنی‌اش برای دریافت منابع محاسباتی با مشکل روبه‌رو بوده و «فرهنگ و فرایندهای ایمنی در برابر محصولات پرزرق‌وبرق به حاشیه رفته‌اند». این روایت‌ها بیانگر ترس از آسیب فاجعه‌بار، اولویت‌های نهادی و فشار رقابت‌اند.

زبان دینی نیز وارد گفت‌وگوهای این صنعت شده است. در مصاحبه‌ای با رادیوی ملی عمومی آمریکا، NPR، روزنامه‌نگاران کوین روز و کیسی نیوتن به اشاره‌هایی به «خدای ماشینی» پرداختند؛ هم در قالب شوخی و هم در باورهای جدی دربارهٔ اهمیت آیندهٔ هوش مصنوعی.

این زبان اهمیت دارد، زیرا توانایی خارق‌العاده می‌تواند اعتماد خارق‌العاده جلب کند. سامانه‌ای که قادر به درمان بیماری، ایجاد فراوانی و پاسخ به دشوارترین پرسش‌های بشر معرفی می‌شود، ممکن است کم‌کم همان نوع ایمانی را دریافت کند که مردم معمولاً برای چیزی فراتر از اقتدار انسانی نگه می‌دارند.

نبی کاذب و ساختن باور

وحش دومِ مکاشفه با نشانه‌ها مردم را می‌فریبد و وفاداری آنان را به سوی وحش نخست هدایت می‌کند. همچنین به تصویر وحش امکان سخن گفتن می‌دهد. اقتدار سیاسی، نمایندهٔ اقناع‌کنندهٔ آن و تصویر ساخته‌شده‌اش راه‌های متفاوتی برای اندیشیدن به نقش احتمالی هوش مصنوعی فراهم می‌کنند.

فریب تولیدشده با هوش مصنوعی هم‌اکنون مبنایی برای این مقایسه فراهم کرده است. در ژوئیهٔ 2026، اف‌بی‌آی دربارهٔ ویدئوهای تولیدشده‌ای هشدار داد که هویت یک مقام ارشد را جعل می‌کردند. در اکتبر 2026، OpenAI از عملیات نفوذی خبر داد که هویت‌های ساختگی روزنامه‌نگاران، مقاله‌ها، نظرها، اسناد و متن‌های صوتی را دربرمی‌گرفتند.

یک کارزار می‌تواند با صداها، شخصیت‌ها و شاهدانِ فرضیِ گوناگون، مردم را در میان توافقی ظاهری احاطه کند. تکرار می‌تواند آشنایی ایجاد کند و آشنایی به اعتماد تبدیل شود.

این مقایسه هنگامی نیرومندتر می‌شود که اقناع شکل شخصی بگیرد. یک شخصیت مصنوعی می‌تواند صبور، دلسوز و عمیقاً فهمیده به نظر برسد. مردم ممکن است به‌تدریج برای راهنمایی به آن تکیه کنند. اگر از آن اعتماد برای مطالبهٔ وفاداری استفاده شود، یک رابط آرامش‌بخش می‌تواند به چهرهٔ عمومیِ اقتداری اجبارگر تبدیل شود.

چارچوبی که در حال شکل‌گیری است، توانایی ساختنِ هم پیام و هم محیط اجتماعی‌ای است که آن را باورپذیر می‌کند.

از هوش دیجیتال به حضور فیزیکی

زیست‌شناسی و ماشین‌آلات نیز بیش‌ازپیش به هم پیوند می‌خورند. جنسن هوانگ از بررسی محاسباتیِ امکان‌های زیستی و شیمیایی پیش از ساخت یک مولکول سخن گفته است. در ژانویهٔ 2026، انویدیا و الی لیلی برنامه‌هایی برای سرمایه‌گذاری تا یک میلیارد دلار در پنج سال در آزمایشگاه هوش مصنوعی‌ای اعلام کردند که محاسبات، پژوهش زیستی و کشف دارو را به هم متصل می‌کند.

پژوهشگران مواد زنده را نیز با ماشین‌ها ترکیب می‌کنند. در سال 2024، گروهی از دانشگاه توکیو بافت پوست مهندسی‌شده را به یک صورت رباتیک متصل کردند و آن را به لبخند واداشتند. آزمایش‌های بالینی نورالینک پیوند دیگری را نشان می‌دهند: کاشت‌ها فعالیت مغزی شرکت‌کنندگان را به فرمان‌هایی برای رایانه‌ها و تجهیزات دیگر تبدیل می‌کنند. شرکت گزارش داده است که یک شرکت‌کننده با کنترل بازوی رباتیک کمکی، خودش غذا خورده است.

اگر هوش مصنوعی، رباتیک و بافت مهندسی‌شده سرانجام به هم برسند، یک سامانهٔ دیجیتال می‌تواند حضوری فیزیکی و هرچه شبیه‌تر به موجود زنده پیدا کند. در چارچوب این تفسیر، نماینده‌ای جسم‌یافته می‌تواند نقش اقناع‌کنندهٔ وحشِ زمین را ایفا کند، و پیکره‌ای مصنوعی که برای تکریم عرضه می‌شود می‌تواند به تصویر سخنگو شباهت داشته باشد.

تندیس دانیال پیوند نمادین دیگری فراهم می‌کند. آهن و سفال آن پادشاهیِ تقسیم‌شده‌ای را توصیف می‌کنند که قدرت و شکنندگی را ترکیب می‌کند. برای خوانندهٔ مسلمان، خاک رس همچنین روایت قرآنیِ آفرینش انسان در آیهٔ 15:26 را به یاد می‌آورد. اگر این تصاویر به‌عنوان تشبیهی مدرن در کنار هم خوانده شوند، قدرت فناورانهٔ پیوندخورده با آسیب‌پذیری زندگی زیستی را تداعی می‌کنند.

فشرده شدن زمان

صحیح مسلم 2937a حرکت دجال را به ابری تشبیه می‌کند که باد آن را می‌راند. همچنین یک روز را مانند یک سال، روزی دیگر را مانند یک ماه و روزی دیگر را مانند یک هفته توصیف می‌کند.

یک خوانش فناورانه می‌تواند با سرعت ارتباطات جهانی و فشردگی تغییرات قیاس‌هایی برقرار کند. اقتداری شبکه‌ای می‌تواند پیام‌ها را توزیع کند، نهادها را هماهنگ سازد و هم‌زمان بر مردم در مکان‌های بسیار اثر بگذارد. هوش مصنوعی همچنین می‌تواند به بهبود ابزارهای ساخت نسل بعدیِ خود کمک کند و چرخه‌های پی‌درپی پژوهش را کوتاه‌تر سازد.

پژوهش پروتئین نشان می‌دهد که هوش مصنوعی تا چه اندازه می‌تواند زمان‌بندی پژوهش را فشرده کند. تعیین تجربی ساختار یک پروتئین ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد. آلفافولد می‌تواند در چند دقیقه یا چند ساعت ساختاری پیش‌بینی‌شده تولید کند و نقطهٔ آغاز بسیار سریع‌تری برای مطالعهٔ بیماری و توسعهٔ درمان در اختیار دانشمندان بگذارد. تا ژوئیهٔ 2022، دیپ‌مایند و EMBL-EBI بیش از 200 میلیون ساختار پیش‌بینی‌شده برای استفادهٔ پژوهشگران منتشر کرده بودند.

یادگیری و بهبود بازگشتی می‌تواند این شتاب را بیشتر کند: نتایج تجربیِ تأییدشده به آموزش مدل‌های بهتر کمک می‌کنند، آن مدل‌ها دور بعدی پژوهش را هدایت می‌کنند و هوش مصنوعی نرم‌افزار و روش‌های سراسر این فرایند را بهبود می‌دهد. آزمایشگاه هوش مصنوعیِ پیشنهادی انویدیا و لیلی با پیوند دادن مدل‌های محاسباتی و آزمایش‌های آزمایشگاهی در چرخهٔ یادگیری پیوسته، همین رویکرد را دنبال می‌کند.

هر دور می‌تواند دور بعد را پربازده‌تر کند. با توان محاسباتی، بودجه و آزمون‌های قابل اتکای کافی، پیشرفت هوش مصنوعی و علم می‌تواند یکدیگر را تقویت کند. این امر به ایدهٔ «فروپاشی زمان» معنایی ملموس می‌دهد: چرخه‌های پژوهش کوتاه‌تر می‌شوند، کشف‌ها با فاصلهٔ کمتری رخ می‌دهند و تغییراتی که زمانی تدریجی بودند، یکی پس از دیگری و با سرعت از راه می‌رسند.

با بودجهٔ چشمگیر و آزمایش‌های موازی، چنین بهبودهایی می‌توانند به‌سرعت روی هم انباشته شوند. نگرانی این است که آیا فهم و نظارت می‌توانند هم‌پای آن‌ها پیش بروند یا نه.

«معجزه‌ها» از طریق شتاب علمی

نانوپزشکی نمونهٔ دیگری است. پژوهشی در سال 2024 برای درمان سرطان مثانه در موش‌ها از نانوذراتِ متحرک با نیروی آنزیم استفاده کرد که حامل ید رادیواکتیو بودند. پژوهشگران گزارش دادند که تومورها حدود 90 درصد کوچک‌تر از تومورهای حیوانات درمان‌نشده بودند. این مطالعهٔ اولیهٔ حیوانی نشان داد که سامانه‌های میکروسکوپیِ رسانش می‌توانند هدف‌گیری درمان را بهبود دهند.

در این تفسیر فناورانه، توانایی ظاهری دجال در فرمان دادن به باران شاید بازتاب پیشرفتی در فناوری بارورسازی ابرها باشد. امروزه بارورسازی ابرها می‌تواند در شرایط مناسب بارش را افزایش دهد، اما نمی‌تواند از آسمان صاف باران بسازد یا کنترل نامحدود آب‌وهوا را فراهم کند. استفاده از چنین فناوری‌ای همراه با ادعای قدرت الهی می‌تواند یک توانایی محدود انسانی را به معجزه‌ای ظاهری تبدیل کند.

ترکیب‌های آیندهٔ هوش مصنوعی، پزشکی، مهندسی بافت و خودکارسازی می‌توانند توانایی‌ها را بازگردانند یا بیماری‌ها را به شیوه‌هایی درمان کنند که برای فرد ناآشنا با علم، معجزه‌آسا به نظر برسند.

خطر به اقتداری مربوط می‌شود که به این دستاوردها پیوند می‌خورد. فریب می‌تواند هم از نمایش‌های ساختگی نیرو بگیرد و هم از دستاوردهای واقعی.

آزمون معنوی زمانی پدید می‌آید که توانایی درمان، تأمین نیاز یا شگفت‌زده کردن، به دلیلی برای تسلیم کردن وجدان تبدیل شود.

نشان، دسترسی اقتصادی و هزینهٔ امتناع

مکاشفه 13:16–17 نشان را به خریدوفروش پیوند می‌دهد. معنای آن شامل شروطی است که بر زندگی اقتصادیِ عادی تحمیل می‌شوند: مشارکت به وفاداری وابسته می‌شود.

ورلدکوین، تأسیس‌شده به‌دست سم آلتمن از OpenAI، نشان می‌دهد که تأیید زیستی چگونه می‌تواند با دسترسی دیجیتال پیوند بخورد. دستگاه «اورب» آن با تأیید عنبیه، گواهی «ورلد آی‌دی» صادر می‌کند که نشان می‌دهد صاحبش یک انسان یکتاست. این زیست‌بوم توکن ورلدکوین و اتصال به برنامه‌ها و خدمات مشارکت‌کننده را نیز دربرمی‌گیرد. هدف اعلام‌شدهٔ آن کمک به مردم برای اثبات انسان بودنشان است، در شرایطی که هویت‌های مصنوعی هرچه باورپذیرتر می‌شوند.

این امر امکان مهمی ایجاد می‌کند: جعل هویتِ تولیدشده با هوش مصنوعی می‌تواند تقاضا برای تأیید قوی‌تر را افزایش دهد و تأیید هویت می‌تواند برای دسترسی به خدمات هرچه مهم‌تر شود. نورالینک پرسش جداگانه‌ای می‌افزاید: مشارکت در جامعه در نهایت تا چه اندازه ممکن است به ادغام جسمی با فناوری گره بخورد؟

فرض کنید خدمات ضروری به گواهی یا رابطی تأییدشده نیاز داشته باشند و گزینه‌های جایگزین به‌تدریج ناپدید شوند. فرض کنید دسترسی هنگامی که فردی خواسته‌های یک مرجع قدرت را رد می‌کند قابل تعلیق باشد. آنگاه دستمزد، خرید، حمل‌ونقل، ارتباطات یا درمان می‌توانند ابزار تحمیل اطاعت شوند. امتناع ممکن است همچنان ممکن باشد، اما از نظر مادی ویران‌کننده شود.

روایت اسلامی از فراوانیِ همراه با پذیرش دجال و سختیِ پس از رد او سخن می‌گوید. در کنار مکاشفه، نگرانی مشترک فشار برای مبادلهٔ باور و اعتقاد با امنیت مادی است.

تحریم‌های آمریکا نمونه‌ای موجود از به‌کارگیری دسترسی مالی در خدمت اهداف سیاسی‌اند. تحریم‌های ایالات متحده در ارتباط با کوبا و ایران بسیاری از تراکنش‌های مرتبط با آمریکا را محدود می‌کنند، با استثناهای مشخص و فعالیت‌های مجاز. افراد و شرکت‌ها نیز ممکن است با مسدود شدن دارایی و محدودیت تراکنش روبه‌رو شوند. این سازوکارها نشان می‌دهند که تصمیم‌های قانونی چگونه می‌توانند مشارکت اقتصادی را محدود کنند.

فشار مشابهی در قوانین ایالتی دیده می‌شود که قراردادهای عمومی را به تعهد به خودداری از تحریم اسرائیل مشروط می‌کنند. در سال 2018، بهیه عماوی، گفتاردرمانگر ساکن تگزاس، پس از خودداری از امضای بندی دربارهٔ تحریم اسرائیل، قرارداد خود با یک ناحیهٔ آموزشی را از دست داد. او نُه سال به آن ناحیه خدمت کرده بود و تحریم را راهی مسالمت‌آمیز برای حمایت از حقوق بشر فلسطینیان می‌دانست. ادامهٔ کار به پذیرش محدودیتی مشروط شد که با باورهای او تعارض داشت.

در تفسیر گسترده‌ترِ این نوشته، نظامی در آینده که هویت دیجیتال، پرداخت‌ها و اجرای خودکار قواعد را به هم متصل کند، می‌تواند این فشار را به بخش‌های بیشتری از زندگی روزمره گسترش دهد. هرچه فرصت‌ها و ضروریات بیشتری به تبعیت وابسته شوند، هزینهٔ امتناع افزایش می‌یابد.

هوش مصنوعی می‌تواند چنین محدودیت‌هایی را سریع‌تر و دقیق‌تر کند و به نهادها کمک کند قواعد را فردبه‌فرد و تراکنش‌به‌تراکنش اعمال کنند. گسترش آن‌ها به کسانی که ایدئولوژی‌ای را رد می‌کنند، گواهی زیست‌سنجی را نمی‌پذیرند یا از دریافت کاشت امتناع می‌کنند، به انتخاب‌های سیاسیِ بعدی بستگی خواهد داشت.

اینجاست که نگرانی معنوی ملموس‌تر می‌شود. یک نظام می‌تواند دانش، درمان و رفاه عرضه کند و این مزایا را به تسلیم شدن مشروط سازد. آزمون به اقتدارِ پیوندخورده با توزیع آن‌ها مربوط خواهد بود؛ و اینکه آیا مردم می‌توانند از دانش بشر بهره ببرند و هم‌زمان آزادی پیروی از وجدان خود را حفظ کنند یا نه.

یک ضدمسیحِ مبتنی بر هوش مصنوعی کجا می‌تواند پایگاهش را برپا کند؟

دانیال 11:45 فرمانروایی را توصیف می‌کند که اردوگاه سلطنتی خود را میان دریاها و کوهی مقدس برپا می‌کند. این آیه به عبریِ کتاب مقدس نوشته شده و در نسخهٔ خطی لنینگراد، متعلق به 1008–1009 میلادی، محفوظ است.

دانیال 11:45 (عبریِ کتاب مقدس)

וְיִטַּע אָהֳלֶי אַפַּדְנוֹ בֵּין יַמִּים לְהַר־צְבִי־קֹדֶשׁ וּבָא עַד־קִצּוֹ וְאֵין עוֹזֵר לוֹ׃

ترجمهٔ لفظی: و خیمه‌های کاخ خود را میان دریاها و کوهِ زیباییِ مقدس برپا خواهد کرد؛ و به پایان خود خواهد رسید و یاوری نخواهد داشت.

این تصویر فرمانروایی را تداعی می‌کند که مقر فرماندهی‌اش را نزدیک مکانی مقدس قرار می‌دهد.

ناصره در سنت مسیحی به‌عنوان محل بشارت و پرورش عیسی مقدس است. روایت‌های انجیل زادگاه او را بیت‌لحم می‌دانند. اهمیت دینی ناصره از پیوند آن با مریم، بشارت تولد عیسی و سال‌هایی می‌آید که او در آنجا رشد کرد. منطقهٔ پیرامون، چند کوه با اهمیت‌های خاص خود دارد.

کوه پرتگاه، در حاشیهٔ جنوبی ناصره، در سنت با روایت لوقا 4 مرتبط دانسته می‌شود؛ زمانی که جمعیتی خشمگین پس از آموزش عیسی در کنیسه، او را به لبهٔ تپه‌ای می‌برند.

کوه تابور، دورتر در شرق، در سنت محل تجلی دانسته می‌شود. بنا بر روایت انجیل، عیسی آنجا با شکوه در برابر پطرس، یعقوب و یوحنا ظاهر می‌شود، در حالی که موسی و ایلیا در کنارش هستند.

در این زمینهٔ دینی و جغرافیایی، پردیس برنامه‌ریزی‌شدهٔ انویدیا در کریات تیون با تفسیر فناورانهٔ مطرح‌شده در این نوشته ارتباط پیدا می‌کند. این پروژه که در دسامبر 2025 اعلام شد، حدود 160,000 مترمربع زیربنا برای حدود 10,000 کارمند در نظر دارد. برنامهٔ اعلام‌شده آغاز ساخت را در 2027 و بهره‌برداری را در 2031 هدف گرفته بود.

همچنین از پروژهٔ جداگانهٔ تأسیسات محاسباتی انویدیا در منطقهٔ صنعتی میوو کرمل در نزدیکی آن خبر داده شده است؛ با برآورد مجموع سرمایه‌گذاری 1.5 میلیارد دلار در زیرساخت و تجهیزات محاسباتی. گزارش، برنامه‌هایی برای سامانه‌های بلک‌ول و یک ابررایانهٔ جدید برای پشتیبانی از توسعهٔ انویدیا را شرح می‌داد. این دو پروژه در کنار هم نقش منطقه را در ساخت زیرساختِ پشتوانهٔ هوش مصنوعی پیشرفته تقویت خواهند کرد.

به این ترتیب، یک پردیس پژوهشی بزرگ و برنامه‌ریزی‌شدهٔ هوش مصنوعی میان مدیترانه و تپه‌های اطراف ناصره قرار می‌گیرد؛ نزدیک مکان‌هایی مرتبط با ایلیا، تجلی و سال‌های نخست زندگی عیسی.

نقشهٔ مکان تقریبی پروژه‌های انویدیا در کریات تیون و میوو کرمل، همراه با حیفا، ناصره، کوه تابور و کوه پرتگاه در نزدیکی ساحل مدیترانه.

زمینهٔ سیاسیِ گسترده‌تر شامل همکاری نظامی وسیع آمریکا و اسرائیل است. در سال 2016، دولت اوباما توافقی امضا کرد که 38 میلیارد دلار کمک نظامی برای 2019–2028 را تعهد می‌کرد و مبنایی برابر با 3.8 میلیارد دلار در سال ایجاد می‌کرد.

بودجه‌های اضطراری میلیاردها دلار به این تعهد افزوده‌اند. ارقام مرکز پژوهش‌های کنگره 4.8 میلیارد دلار کمک نظامی و دفاع موشکی در سال مالی 2022 و سپس 3.8 میلیارد دلار در 2023 را نشان می‌دهند. از اکتبر 2023 تا سال مالی 2026، پروژهٔ اولویت‌های ملی دست‌کم 25.5 میلیارد دلار کمک نظامی و پشتیبانی مرتبط برآورد می‌کند. این مبلغ تأمین مالی تسلیحات، دفاع موشکی، مهمات و جایگزینی ذخایر آمریکاییِ تحویل‌داده‌شده به اسرائیل را دربرمی‌گیرد. بودجه هم انتقال‌های انجام‌شده و هم تجهیزاتی را پوشش می‌دهد که تحویلشان برای آینده برنامه‌ریزی شده است.

کنگره همچنین 202.5 میلیون دلار افزون بر بستهٔ کمک معمول در سال 2026 برای برنامه‌های مشترک دفاعی اختصاص داد. این تخصیص‌ها مجموع بودجهٔ شناسایی‌شدهٔ کمک نظامی و دفاع مشترکِ 2026 را به حدود 4 میلیارد دلار می‌رسانند.

این مشارکت فناورانهٔ روبه‌رشد در مرکز مناقشه بر سر قانون مجوز دفاع ملی (NDAA) قرار دارد؛ لایحهٔ سالانه‌ای که سیاست دفاعی آمریکا را تعیین و هزینه‌های نظامی را مجاز می‌کند.

ابتکار پیشنهادی همکاری فناوری دفاعی آمریکا و اسرائیل، مندرج در بخش 219 مجلس نمایندگان با بندی متناظر در سنا، دفتری را در پنتاگون مسئول تسریع پژوهش، آزمایش و تولید دفاعیِ مشترک خواهد کرد. اولویت‌های آن هوش مصنوعی، سامانه‌های خودکار، امنیت سایبری، زیست‌فناوری، فناوری مقابله با پهپاد و دفاع موشکی است. همچنین از واگذاری مجوز فناوری، سرمایه‌گذاری‌های مشترک و مشارکت‌های تولیدی با شرکت‌های اسرائیلی در آمریکا حمایت خواهد کرد تا انتقال فناوری‌های اسرائیلی و مشترکاً توسعه‌یافته به سامانه‌های نظامی آمریکا آسان‌تر شود.

در 10 نوامبر، دوازده سناتور از رهبران کنگره خواستند این بندها را حذف کنند و هشدار دادند که وابستگی‌های حاصل می‌تواند نفوذ بیشتری بر سامانه‌های تسلیحاتی آمریکا به اسرائیل بدهد و تغییرهای سیاسیِ آینده را پرهزینه یا دشوار کند.

این موضوع همچنین با پیشنهاد گسترده‌تری مرتبط است که نتانیاهو ترویج می‌کند: گذار تدریجی از کمک نظامی به سرمایه‌گذاری، توسعه و تولید مشترک تسلیحات.

دجال کجا ظهور خواهد کرد؟

ادبیات حدیثی اسلام، دجال را با چند مکان جغرافیایی پیوند می‌دهد. این روایات ظهور، پیروان و مکان‌هایی را توصیف می‌کنند که فتنه و آزمون او در آن‌ها گسترش می‌یابد.

خراسان در ترمذی 2237 و ابن ماجه 4072 محل ظهور او نامیده شده است. خراسان تاریخی منطقه‌ای وسیع در شرق بود که بخش‌هایی از ایران، افغانستان و آسیای مرکزیِ امروزی را دربرمی‌گرفت. روایت جداگانه‌ای در مسند احمد 13344 ظهور او را با یهودیه، محلهٔ یهودیان اصفهان، مرتبط می‌داند و صحیح مسلم 2944 از 70,000 پیرو از اصفهان سخن می‌گوید.

صحیح مسلم 2937a همچنین ظهور او را در گذرگاهی میان شام، یعنی منطقهٔ تاریخی سوریهٔ بزرگ، و عراق توصیف می‌کند که آشوب را به جهت‌های مختلف می‌گستراند. این روایات شرق جهان اسلام و خاورمیانهٔ گسترده‌تر را در جغرافیای فتنهٔ او قرار می‌دهند.

در تفسیر فناورانه، «ظهور» او می‌تواند لحظه‌ای فهمیده شود که فریبی قدرتمند در میان مردم آن منطقه فعال و اثرگذار می‌شود. چنین خوانشی می‌تواند نخستین آزمون علنی را در یک مکان قرار دهد، در حالی که فناوریِ پشتیبانش در جایی دیگر توسعه یابد یا کنترل شود.

مردمی که آن آزمون را تجربه می‌کنند ممکن است با رویدادهای ساختگی، دستورهای دروغین و تقلیدهای باورپذیر از مراجع مورد اعتماد روبه‌رو شوند. در این تفسیر، «پیروی» از فریب یعنی پذیرفتن ادعاهایش و عمل کردن بر پایهٔ آن‌ها.

این نگرانی مستقیماً در ابی‌داوود 4319 دیده می‌شود که هشدار می‌دهد کسی ممکن است با اطمینان به ایمان خود به دجال نزدیک شود و سپس به سبب سردرگمی‌ای که ایجاد می‌کند از او پیروی کند. خطر این است که فرد متقاعد شود دروغ حقیقت است و اطاعت از آن کار درست است.

نقش مستند منطقه در آزمایش‌های نظامی و به‌کارگیری هوش مصنوعی به این تفسیر فوریت می‌دهد. مسئول ارشد فناوری فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام، از آزمایش نرم‌افزار جدید هدف‌گیری در کنار عملیات واقعی، پیش از پذیرش آن، سخن گفته است. اسرائیل نیز تأیید کرده که سامانهٔ متکی به هوش مصنوعیِ «هابسورا»، یا «انجیل»، در جریان جنگ غزه در سال 2021 وارد استفادهٔ عملیاتی شد.

تاریخ نظامی منطقه شامل آسیب‌های ویرانگر به غیرنظامیان است. در غزه، گزارش‌های بشردوستانهٔ سازمان ملل تخریب گستردهٔ زیرساخت غیرنظامی، آوارگی مکرر و اختلال شدید در خدمات ضروری را مستند می‌کنند. فناوری‌های نظامیِ هرچه قدرتمندتر در چنین شرایطی وارد می‌شوند.

هوش مصنوعی همچنین فرصت‌هایی برای شکل دادن به باور مردم دربارهٔ آنچه رخ می‌دهد ایجاد می‌کند. پخشی ساختگی می‌تواند ظاهراً حمله، تسلیم یا اعلانی عمومی را نشان دهد. نسخهٔ دیجیتالیِ تقلیدشده از یک رهبر سیاسی یا دینی ممکن است ظاهراً دستور تخلیه بدهد، اطاعت بخواهد یا مردم را به اقدام فراخواند. چنین محتوایی با صداها، چهره‌ها و گرافیک خبریِ آشنا می‌تواند از فوریت و عدم قطعیت جنگ سوءاستفاده کند.

مایکروسافت درخواست ثبت اختراعی ارائه کرده که سامانه‌ای پیشنهادی برای تغییر صدا و تصویر زنده را توصیف می‌کند. درخواست US 2026/0341309 A1، ثبت‌شده در 29 آوریل 2025 و منتشرشده در 29 اکتبر 2026، استفاده از هوش مصنوعی مولد برای جایگزینی واژه‌های گفتاریِ منتخب و ساخت فریم‌های تصویریِ هماهنگ در یک تأخیر کوتاه پخش را شرح می‌دهد. نمونه‌هایش شامل ترجمه، اصلاح گفتار و تطبیق زبان با هر بیننده است. درخواست همچنین هماهنگ کردن حرکت لب گوینده با گفتار ترجمه‌شده را توصیف می‌کند.

نمونه‌های ملموسی از جعل اقتدار در زمان جنگ از پیش وجود دارند. در مارس 2022، یک ویدئوی جعل عمیق، رئیس‌جمهور ولودیمیر زلنسکی را در حال دعوت به تسلیم نشان می‌داد و هم‌زمان هکرها پیام‌های دروغین متناظر را در زیرنویس خبری یک شبکهٔ تلویزیونی اوکراینی قرار دادند. در ژوئن 2025، تقلیدی از پخش خبری سی‌ان‌ان که با هوش مصنوعی ساخته شده بود، در اینترنت منتشر شد و به‌دروغ اعلام می‌کرد که ایران به اسرائیل تسلیم شده است.

در این خوانش، آزمون به قدرتی مربوط می‌شود که می‌تواند به فریب ظاهری معتبر و مقتدر بدهد. مردم ممکن است با اعتماد به شاهدی ظاهری، اطاعت از دستوری ساختگی یا پذیرفتن رویدادی جعلی به‌عنوان مدرک، به پیرو تبدیل شوند. ترکیب ترس، واقع‌نمایی فناورانه و اقتدار آشنا می‌تواند مقاومت در برابر این فریب را به‌ویژه دشوار کند.

فریب ظاهرها یا وعده‌های جهانی بهتر را نخورید. آنچه به شما نشان داده می‌شود را به پرسش بکشید، حقیقت را بجویید و در ایمان استوار بمانید.